Goodbye อุทัยธานี…สวัสดี Marburg

บล็อกนี้ตั้งชื่อตั้งแต่อยู่ที่เยอรมัน..จนบัดนี้กลับมาขึ้นศัลย์ได้เดือนนึงแล้วก้อยังไม่ได้เขียนซะที

…กลับจากอุทัยมาได้แค่สองวันเราก้อต้องเดินทางไปเยอรมันซะแล้ว

เป็นการเดินทางที่ค่อนข้างพร้อมดีทีเดียว จัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยดีมาก น้ำหนักเบาเหลือที่ให้แบกได้อีกเป็นสิบกิโล

"เรียบร้อยดี" นี่แค่กระเป๋านะ ไม่ได้พูดถึงสภาพที่บ้านหรือที่หอ ^^
เป็นอะไรที่เปลี่ยนแบบพรึบพรับมากๆ จากวันเอื่อยๆแดดร้อนแรงที่อุทัยธานีสู่วันอันแสนหนาวและวุ่นวายใน Marburg
…ถึงตอนนี้ขอย้อนกลับไปเขียนถึงชีวิตในช่วงหลังที่รพ.สว่างอารมณ์กันก่อน
สัปดาห์แรกทำให้ขนุนเปลืองค่าโทรศัพท์และได้เรียนรู้การใช้ Facebook รวมทั้ง function มากมายในมือถือตัวเองที่ไม่เคยได้ใช้
ได้เข้าใจคำว่า "ไม่มีอะไรทำ" ในระดับหนึ่ง..กับการไปอยู่ในรพ.ชุมชน คนไข้น้อย ร้านอาหารปิดตั้งแต่หกโมง ตกค่ำก้อมืดมากไม่ค่อยมีผู้คน เงียบสงัด ยุงกัด ที่เดินเล่นคือตลาดนัดที่เดินสิบห้านาทีก้อทั่วแล้ว ไม่รู้จักพยาบาล ไม่รู้จักหมอนอกจากผอ. ไม่รู้จักเจ้าหน้าที่ใดๆ มีแต่เพื่อนที่ไปด้วยกันอีกสามคนซึ่งก้อไม่เคยร่วมงานกันเลยซักครั้ง คุ้นเคยสุดกับพี่ตุ๊กซึ่งจับคู่ไปด้วยกัน รู้สึกดีเล็กๆว่ามีรุ่นพี่ไปด้วย อิอิ แต่ว่าพี่ตุ๊กก้อไม่ใช่คนเฮฮามากมาย และเนื่องจากเป็นรพ.ที่ไม่เคยมีคนไปมาก่อน (เราเป็นรุ่นบุกเบิก) อ.จึงจัดให้มีผู้ชายไปด้วย (อืมม นอกจากไม่เคยมีคนไปแล้วยังเป็นอำเภอที่ไกลที่สุด ห่างสถานที่ท่องเที่ยว ห่างตัวเมืองที่สุดอีกต่างหาก)..ชายผู้โชคดีทั้งสองได้แก่น้องเก่ง ซึ่งเคยอยู่โรเตตเดียวกันแต่ไม่ค่อยได้เจอหน้า ถึงจะเจอก้อได้แต่มองแล้วพยักหน้าหงึกๆเป็นการทักทาย เอาล่ะเราแอบหมั่นไส้เด็กคนนี้อยู่ไม่น้อยกับท่าทางมั่นๆกับใบหน้าที่มีคำว่า "กูหล่อ" อยู่ในตัว.. น้องโหม่ง ซึ่งดีกว่าเก่งหน่อย เจอกันบ่อยกว่าและยังมีคำว่าหวัดดีออกจากปาก..เฮ้อ! ไม่อยากจะคิดว่าต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกหนึ่งเดือน..
สัปดาห์ต่อมา..ชีวิตเริ่มเจริญขึ้นจากการรู้จักผู้คนมากขึ้น ได้ออกตรวจ OPD กับพี่หมอ ไปนั่งเล่นดูเคสที่ ER ได้เข้าชุมชนคลองข่อยแบบเต็มตัว ได้เจอชาวบ้าน เด็กนักเรียน ได้รู้จักกับสาธารณสุขชุมชน และได้นั่งรถสองแถวเข้าอำเภอเพื่อต่อรถบขส.ไปบิ๊กซีนครสวรรค์..เดินทางเป็นชั่วโมงเพื่อดูหนังสักเรื่อง เรื่องอะไรก้อได้ 555 (สุดท้ายได้ดู October Sonata)..อืมม เกิดมาก้อเพิ่งได้ขึ้นรถบขส.นี่แหละ การส่งผู้ชายมาด้วยมีประโยชน์ยังงี้เองค่ะอาจารย์ 555+ น้องโหม่งดูแลเยี่ยมมากค่ะทั้งในและนอกสถานที่  
..ชีวิตเริ่มเจริญ(หรือเปล่านะ 55)ขึ้นเรื่อยๆเป็นลำดับ โทรศัพท์น้อยลงมากกก มีอะไรให้ทำเยอะแยะมากมาย งานที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างจากการถกเถียง ปรึกษาหารือกันเองและกับพี่ๆที่นั่น ความเหงาเริ่มละลายหายไปจากการได้รู้จักกันและกันมากขึ้น..กิจกรรมร่วมกันทุกวันคือดูละครหลังข่าว เป็นการริเริ่มของผู้ชายสองคนที่ตั้งอกตั้งใจกับการดูละครมากจนโวยวายแย่งช่องกันได้บ่อยๆ (แต่เรื่องไหนนางเอกสวยก้อจะสามัคคีกันดี)…เกมประจำคือกอล์ฟที่เล่นกันได้นานเป็นชั่วโมง..อาหารยอดนิยมได้แก่ไก่ย่างห้าดาว มาม่า และที่ขาดไม่ได้..โค้ก เพิ่มรสชาติให้ชีวิต และเนื่องจากเป็นช่วงปีใหม่ เราจึงได้โอกาสเดินสายกินฟรีเป็นว่าเล่นจากการเหมาโต๊ะของผอ. และหลายครั้งที่วาโยต้องโชว์ตัวตามคำเรียกร้อง  
…อยากบอกว่าเป็นหนึ่งเดือนที่มีความสุขมากกก
..แค่เดือนเดียวก้อมีความทรงจำมากมายให้ได้คิดถึงแล้วยิ้มออก
แม้ว่าครั้งแรกที่เห็นรายชื่อจากการจับฉลากแล้วอึ้ง
แม้ว่าแทบทุกคนในคณะพอรู้แล้วก้อร่วมด้วยช่วยกันอวยพรให้เราโชคดีกับการออกวช.ครั้งนี้
แม้ว่าเป็นการจับคู่ที่เอามนุษย์สุดขั้วสี่คนมาผสมกัน..มันก้อกลมกล่อมดีนะ 
การประเมินทุกครั้งได้รับคำชมว่าร่วมงานกันดีเยี่ยม   
เป็นอีกประสบการณ์ที่สอนให้รู้ว่าอย่าตัดสินคนกันง่่ายๆ
..เป็นอีกปีที่ผ่านพ้นไปกับการได้เรียนรู้เรื่องดีๆที่ไม่คิดว่าจะดี
และเรื่องไม่ดีที่ไม่ได้เตรียมใจว่าจะเกิด..
..อะไรๆก้อเป็นไปได้เนอะ^^
 
  
This entry was posted in ท่องเที่ยว. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s