วันธรรมดาอีกวัน

วันนี้ก้อเป็นวันธรรมดาวันนึง..ที่มีเหตุการณ์ธรรมดาๆของคนธรรมดาๆ
เริ่ม
ต้นด้วยการ clean incubator ด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ..อืม
จะว่าไม่ธรรมดาก้อได้เหตุการณ์นี้เพราะไม่ได้ทำกันทุกวัน
แต่มันก้อไม่พิเศษสักเท่าไร
กินข้าว..กับข้าวธรรมด๊าธรรมดา..
นั่งฟังน้องคุยผลแล็บกับอ.(และให้ความเห็นเป็นครั้งคราว)…เรื่องธรรมดาของนักศึกษา grad
เป็นความสุขอีกประการหนึ่งกับการได้ค้นพบว่าเราเรียนรู้เพิ่มขึ้นเยอะเลยจากการเปลี่ยนที่นั่ง…
การมีน้องสองคนเข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ๆทำให้ชีวิตพัฒนาขึ้นจริงๆ
..อาจเป็นเพราะได้มองออกนอกตัวทำให้เห็นอะไรๆชัดขึ้น
ตอนที่เรานั่งเก้าอี้ตัวที่วันนี้น้องนั่ง..คงมัวแต่หมกมุ่นวนเวียนอยู่แต่สิ่งที่คิดว่าเป็นปัญหา..และสิ่งที่ทำให้เป็นปัญหาขึ้นมา
จนลืมมองวิธี tackle กับปัญหา รวมทั้งวิธี treat เด็กแต่ละคนของอ.
บทสนทนาที่ดูเผินๆเหมือนไม่น่ามีอะไรสลักสำคัญ ..ลึกลงไปแล้วมันมาจากประสบการณ์บนเก้าอี้ตัวเดิมเป็นสิบปีทีเดียว

…มีเด็กคนนึงมานั่งอยู่ตรงหน้าคุณ ยื่นผลให้ดู ซึ่งคุณก้อลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเค้าไปทำอะไรมา
(เอาล่ะ มีป้ามาบ่นเจ็บหน้าอกอยู่ตรงหน้า ป้ากำลังพล่ามๆๆๆๆอย่างเมามัน)

บรรยายเสร็จเรียบร้อย เด็กต้องมีความคิดของตัวเองอยู่แล้วล่ะว่าปัญหาคือจุดไหนบ้าง
(ป้าจัดการ diag ตัวเองเสร็จสรรพว่าเป็นโรคหัวใจเหมือนคนข้างบ้าน)

ถือ
ว่าเป็น critical point เลยนะว่าคุณต้องไม่หลงไปตามเด็ก
ซึ่งแน่นอนว่าจะทำแบบนั้นได้ต้อง analyse data
ซึ่งเด็กเป็นคนเลือกให้ข้อมูลฝ่ายเดียวภายในเวลาไม่กี่นาที
จากการทำจริงหลายชั่วโมง หลายวัน คุณต้องรู้ว่ามี information
อะไรอีกบ้างที่คุณต้องการ
(อืม..ป้าเจ็บหน้าอกตอนกินอิ่มๆ ตอนตื่นเช้าเรอเอิ๊กๆ โรคกระเพาะกำเริบ)

ต่อ
มา..คุณแสดงความเห็นของคุณโดยมีจุดยืนชัดเจน มีฐานความรู้แม่นๆเป็น backup
ตอนนี้คุณต้องการให้เด็กพิจารณาและโต้แย้งจนกระทั่งพอใจ คุณไม่อยากให้เด็ก
absorb คำพูดคุณไปใส่หัวอย่างง่ายดาย
และจะพอใจมากขึ้นถ้าการสนทนานั้นทำให้เกิดความเห็นที่สามสี่ห้าเพิ่มขึ้นได้
(เอ่อ..ป้าเป็นโรคกรดไหลย้อนน่ะ อาการคล้ายๆกันได้  อ่าาา..แต่ป้าเชื่อหมอซะเถอะจะดีมาก )

และ
คุณ..เห็นทางออกอยู่ในใจแล้ว แต่ต้องการให้เด็กเป็นคนหาเจอเอง
คุณอาจต้องไกด์ โน้มน้าว ให้กำลังใจ แสดงความมั่นใจ
ท้ายที่สุดคุณทำให้เด็กรับรู้ว่านี่เป็นการแก้ปัญหาร่วมกัน ผ่านการ
discuss จนเป็นที่ตกลงพอใจกันทั้งสองฝ่าย 

…That’s it !…
"ประสบการณ์" คำนี้เลย ที่ทำให้คนนั่งอยู่กะโต๊ะมองโลกได้กว้างกว่า
…ไม่ได้บอกว่าคนนั้นถูกนะ
แต่รายละเอียดบางอย่างก้อโอ๊ะ..กินอยู่กะปากอยากอยู่กะท้องถือไปเปตอยู่กะ
มือ รู้ทุกอย่างนะคะที่พูดมาอ่ะ แต่คิดไม่ออก

แล้วก้อเป็นวันธรรมดาอีกหนึ่งวันที่มีความสุขกับเรื่องธรรมดาๆ
เรื่องบางเรื่องที่เคยไม่เข้าใจ วันนี้เข้าใจแล้ว
ตอนนี้กำลังมีความสุขกับสิ่งที่เรียกว่างาน..ในที่สุดก้อหาเจอแล้ว..
อืม..กำลังสบายง่ะ..เริ่มขี้เกียจซะแล้ว เหอๆๆๆ

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s