Panda Planet(2)

เมื่อคืนนั่งอ่านบทสัมภาษณ์ปราบดาเล่นๆแล้วถึงบางอ้อ..ว่าอ๋อ
ที่แท้งานเขียนทั้งหลายมีที่มาทำนองนี้นี่เอง

เพิ่งจะรู้ว่ามีน้องสาวหนึ่งคน พ่อ แม่ ติสท์ๆ
ตอนเด็กอยู่กะยายแถวชานเมือง..มิน่าล่ะ..

ปราบดาเป็นคนขี้อาย(ตอนเด็กๆ) ไม่ชอบเรียนหนังสือจนเกือบสอบตก จบปริญญาตรีศิลปะ..มิน่าล่ะ..

ปราบดาไปเรียนเมืองนอกหลังจบม.สาม อยู่คนเดียวบ่อยๆ
เลยหาไรทำแก้เหงาด้วยการอ่านเขียนไปเรื่อย..มิน่าล่ะ..

ปราบดานอนดึกถึงเช้าประจำ ไม่อยากให้มีคนเป็นห่วง..มิน่าล่ะ..

ปราบดาเบื่อการคุยเรื่องไร้สาระจำพวก ปัญหาบ้านเมือง วิกฤตโลกร้อน บลาๆๆๆ..มิน่าล่ะ..


..มิน่าล่ะ..มิน่าล่ะ..มิน่าล่ะ..

คิดว่าปราบดาต้องเป็นมนุษย์ที่ภูมิใจในตัวตนตัวเองม้ากมากคนนึงแน่ๆ เพราะว่างานแต่ละเรื่องไม่มีการหลีกหนีเลี่ยงหลบการแสดงตัวตนผ่านตัวหนังสือเล้ยยยยย

แถมเข้าไปดูเว็บ typhoonkoon โอ้โฮ..คำว่าปราบดา หยุ่น ดูประหนึ่งจะเป็นโลโก้ไปเลย..ดูเป็นมนุษย์ที่ง่ายเหลือเชื่อ..ทำอะไรตามใจฉัน ออกแบบ เขียนเรื่อง ทำงานเพลง
ทำบล็อกง่ายๆไม่สนใจว่าใครจะคิดไง


นี่แหละมั้งคือเสน่ห์ของปราบดา..

กลับมามองงานเขียนเขาอีกครั้ง..ครั้งแรกที่ขนุนได้หยิบจับ
ความน่าจะเป็น เนื่องด้วยขณะนั้นเกิดดัดจริตอยากอ่านเรื่องซีไรท์

ความจริงน่าจะได้อ่านเร็วกว่านั้น แต่เนื่องจากเป็นพวกขวางโลก
กระแสปราบดามาแรงไปหน่อยเลยไม่ใส่ใจ

ไม่ได้คิดไรมาก..แต่ดูเหมือนเรื่องสั้นแต่ละเรื่องจากปลายปากกาพี่คุ่นจะโดดออกมาจาก
background ใดๆ ยังกับเวลาเราเห็นคนหน้าตาดีเว่อร์อยู่ในฝูงชน หน้ามันขาวผ่องลอยออกมายังไงยังงั้น

อ่านแบบไม่ได้ใช้ความคิด (ถ้าใช้ก้อน้อยมาก) มีแต่ความรู้สึก..รู้สึกว่างานเขียนก้อเป็นงานศิลปะประเภทหนึ่งนะเนี่ย
(ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าปราบดาจบศิลปะ รับออกแบบ)

บางทีเราอาจจะคุ้นเคยกับตัวหนังสือเลยชื่นชมกับศิลปะประเภทนี้ได้ดีกว่าแบบอื่น..

เคยดัดจริตไปชื่นชมงานศิลป์กะเพื่อนถึงหอศิลป์ ใช้ความพยายามในการตีความจากชื่องานอยู่นานมากกก และนักศึกษาปัญญาทึบอย่างเราก้อหันมามองหน้ากัน
"มันคงสูงส่งเกินไปมั้งแก"

บางทีความผิดพลาดอาจจะอยู่ที่ต้องการเหตุผลและการตีความมากเกินไป


..สำหรับเรื่องสั้นของปราบดา หยุ่น ขนุนคงไม่หาสาระอะไร
แต่สิ่งที่ได้คือ "ความรู้สึก" ชนิดหนึ่ง..

เหมือนมีอารมณ์กรุ่นๆอยู่ในตัวหนังสือว่า ผมอยากเขียนว่ะ ผมชอบ จะซื้อไม่ซื้อก้อเรื่องของเมิง จะคิดยังไงก้อเรื่องของคุณ ผมไม่หวังให้งานผมไปสื่อจิตสำนึกหรือใต้สำนึกใดๆ ไม่คิดก่อการปฏิวัติล้างสมองคนให้คล้อยตาม
ไม่ได้อยากเป็นฮีโร่เด็กแนว
ไม่ได้จะทำตัวเป็นเยี่ยงอย่าง
เป็นของกูยังงี้แหละวะ

..แล้วมาว่ากันต่อตอนหน้า..

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s