กรรมสนอง

 เมื่อวานเข้าไทเปแหละ
 
คราวนี้ไกด์ของเราคือ Warren และ Terry เป็นไกด์ที่น่ารักมั่กๆ จัดโปรแกรมอย่างดี ดูแลไม่ขาดตกบกพร่อง และก้อเกิดอาการ "อิ่มจังตังค์อยู่ครบ" อีกแล้วครับท่าน อาการเช่นว่านี้เกิดบ่อยในเกาะไต้หวันแห่งนี้ หากท่านมีเพื่อนชาวไต้หวันสักคน จะรู้ว่าเขาภูมิใจเสนอแผ่นดินของตนเช่นไร เป็นเจ้าบ้านที่แสนจะอบอุ่น ไม่ว่าจะทางเหนือ กลาง ใต้ ของเกาะ (ซึ่งไปมาหมดแล้วก้อให้รู้สึกว่าเมืองไทยล่ะว้าสวยสุดละ)
 
ทริปของเราเริ่มกันที่ CKS memorial hall ไปถ่ายรูปกันเสร็จก้อกลับมาขึ้น 101 building – the tallest in the world กินอาหารจีนกัน แล้วก้อ shopping เดินไปเดินมาระหว่างตึกกันจนเมื่อย ต่อด้วยดูพระอาทิตย์ตกที่ Danshui และตามล่าหานาฬิกาที่ Shilin night market บึ่ง taxi ไปขึ้นรถด่วนขบวนสุดท้ายกลับชินจู..ถ้าจะให้เล่าก้อยาวมั่กเลยอ่ะ ดูรูปไปก่อนละกันนะ
 
วันนี้อยากพูดถึง..เมื่อสามปีที่แล้ว..งานประชุมนักศึกษาแพทย์เอเชียถูกจัดขึ้นที่ประเทศไทย..deligator ทั้งหลายถูกจับแยกจากเพื่อนที่มาด้วยกันเป็นกลุ่มย่อยกลุ่มละประมาณยี่สิบคน..ในนั้นก้อจะมีทั้งไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น ไต้หวัน ฮ่องกง เกาหลี ฯลฯ..งานนี้ใช้เวลาเตรียมกันหลายเดือน รับสมัคร moderator กันตั้งกะปีมะโว้ นักศึกษาแพทย์ปี 1-3 ของสถาบันต่างๆถูกเรียกใช้งาน..กลุ่ม 18 ของเรามี moderator หรือผู้ประสานงานประมาณสิบคน วนเวียนกันไปดูแล deligator คำว่า "ดูแล" ในที่นี้ก้อคือ..ไปไหนไปด้วยช่วยชูป้ายไม่ให้หลง พาไปเข้าห้องน้ำ เจ็บป่วยเป็นไข้ขึ้นมาให้ยากิน จัดโปรแกรมพาไปดูแพทย์แผนไทย ไปสถานที่สำคัญของไทย สารพัดจัดหา..คิดดูว่าการจับวัยรุ่นต่างชาติสิบแปดคนใส่กระด้งเนี่ยจะเหนื่อยขนาดไหน ตอนเช้าต้องตื่นก่อนรีบกินข้าว รีบไปเคาะประตูปลุก(และโทร.เตือนอีกสองรอบกว่าจะได้เรื่อง) ไปเที่ยวไหนกันก้อต้องคอยนับคนไม่ให้หลงหายไปไหน ก่อนนอนมีประชุมอันแสนน่าเบื่อกว่าจะได้ข้อสรุป  ทำป้ายชื่อทำของที่ระลึกของจิปาถะเตรียมสำหรับวันต่อไป นอนได้สองสามชั่วโมงก้อต้องตื่น..เป็นภารกิจอันหนักหน่วงยิ่งสำหรับคนที่ไม่เคยขึ้นวอร์ดเยี่ยงข้าพเจ้า..และด้วยเหตุผลนั้นเอง..ไม่ได้ขึ้นวอร์ด..ทำให้ขนุนได้เสนอหน้าบ่อยกว่าชาวบ้าน..สำหรับช่วงเวลาแค่อาทิตย์เดียวนั้นมันเหนื่อยนะแต่มีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มและมิตรภาพที่งอกเงยและงอกงามระหว่าง deligator ทั้งหลาย รู้สึกดีไปด้วยอ่ะ ตอนนั้นก้อทุ่มเททำให้ไปเต็มที่จนเค้าว่าพวกเราอ่ะดูแลยังกะเป็นแม่ซะงั้น ..ตอนนั้นก้อมีนักศึกษาปีหนึ่งจากไต้หวันอยู่คนนึงชื่อ Warren เป็นหนุ่มน้อยผู้โดดเด่นในกลุ่ม ช่างคุย เป็นมิตรกับทุกคน พูดอังกฤษคล่องปร๋อ(แน่นอนว่านายคนนี้ทำให้เราเข้าใจผิดอย่างแรงนึกว่าคนไต้หวันจะพูดเก่งยังงี้เป็นปกติ) เข้าร่วมทุกกิจกรรมแบบบ้าพลัง และมักจะแสดงความเห็นใจ moderator ตัวกระจ้อยว่าน่าฉงฉาน ตื่นก่อนนอนทีหลัง (แต่ไปปลุกมันก้อไม่ค่อยยอมตื่น 555) ..และนี่ก้อคือที่มาของไกด์ของเราในวันนี้..ที่มาอยู่ในประเทศที่ไปไหนมาไหนควรมีเจ้าบ้านไปด้วยอย่างยิ่ง..เอิ๊กกก..แค่อยากบอกว่า..ดีจัง..ไม่คิดว่ากรรม(ดี)จะเห็นผลทันตา ตอนนั้นใครจะไปคิดว่าจะได้มาเจอกันอีกเนี่ย..อืม..แล้วเราก้อรู้สึกได้ว่าเค้าทำด้วยใจอ่ะ ไม่ใช่ว่าเป็นหน้าที่เจ้าบ้านหรือเป็นบุญคุณที่เราเคยดีกะเค้า..ดีจัง^^
 
Friendship beyond frontier!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s